Bardzo ciekawym, a także popularnym programem diagnostycznym jest SiSoftware Sandra Lite 2011 (18.10). Został on przygotowany do współpracy z wieloma wersjami środowiska operacyjnego Windows. SiSoftware Sandra Lite 2011 (18.10) jest bezpłatnym programem, jednakże jego zastosowań nie wolno wykorzystywać w celach komercyjnych. Głównym zadaniem SiSoftware Sandra Lite 2011 (18.10) jest diagnozowanie i podawanie użytkownikowi wszelkich informacji odnośnie zasobów jego komputera i systemu. Przede wszystkim, każdy użytkownik może się dowiedzieć za pomocą SiSoftware Sandra Lite 2011 (18.10) wielu szczegółowych informacji odnośnie swojego procesora, BIOSu, karty Video, magistrali AGP i PCI, myszki, klawiatury, sterowników DirectX, drukarki, karty dźwiękowej, fontów systemowych, pamięci operacyjnej, procesów, portów i wielu innych. Okazuje się, że za pomocą SiSoftware Sandra Lite 2011 (18.10) wszelkie informacje są podawane w bardzo czytelnej i przejrzystej formie. Natomiast raporty diagnostyczne zapisywane w plikach.

Zachodzenie tej relacji między nimi można traktować jako wskaźnik rozwoju spo­łecznego, wyrażający się historyczną zmianą ramowej funkcji praktyki badawczej, a także zmianą społeczno-subiektywnego jej kontekstu. W płaszczyźnie społeczno- subiektywnej tego typu zmiana historyczna przejawia się tym, iż współczynnik metodologiczno-teoretyczny teorii T jest różny od takiegoż współczynnika teorii T’, w efekcie czego Ti ” są niewspółmierne ze sobą w rozumieniu Feyerabenda czy — w ujęciu Kmity — nieporównywalne ze sobą z uwagi na ich literalne odniesienia przedmiotowe.Rozwój nauki — z punktu widzenia epistemologii historycznej — można okreś lić ramowo wskazując, że warunkiem niezbędnym społecznej akceptacji każdej historycznie kolejnej teorii T’ w miejsce dotychczas akceptowanej społecznie teorii T jest (1) pozostawanie T w relacji korespondencji (istotnie korygującej lub eksplana­cyjnej) z teorią T(jest to tzw. zasada korespondencji) oraz (2) uwzględnianie przez’T’ w trybie korespondencji istotnie korygującej lub eksplanacyjnej pewnych nowych elementów treści doświadczenia społecznego w porównaniu z T.

Tak więc, eliminacja Tna rzecz T’ nie jest w tym wypadku wyrazem istotnego postępu poznawczego, nie jest też – z drugiej strony – wskaźnikiem przejścia całokształtu praktyki społecznej na kolejny etap jej rozwoju. Charakteryzowany tu przypadek określa Kmita mianem relacji korespondencji eksplanacyjnej między T i T’. Ma on miejsce wówczas, gdy obie teorie: T i T’ gene­ruje praktyka badawcza subiektywnie określona przez tę samą społeczną świadomość metodologiczną, reprezentującą te same zapotrzebowania obiektywne, kierowane do nauki przez pozanaukowe typy praktyk. Wyrazem tego stanu rzeczy w płaszczyź­nie społeczno- su biektywnej jest to, iż obie teorie określa ten sam współczynnik metodologiczno-teoretyczny, w rezultacie czego są one porównywalne ze sobą logicznie z uwagi na ich właściwości składniowo-semantyczne. Inaczej przedstawia się sprawa wówczas, gdy wyeliminowana teoria T koresponduje ściśle z teorią T’.

Jeśli tak, to teoria T’ może wyjaśnić fakt uprzed­niej akceptacji społecznej teorii T, a także wskazać praktyczno-obiektywne warunki (ujęte z jej punktu widzenia) efektywnego stosowania w praktyce społecznej teorii T.W wypadku, gdy dziedzina literalnego odniesienia przedmiotowego D teorii T stanowi po prostu poddziedzinę literalnego odniesienia przedmiotowego D’ teorii T’. tj. wówczas gdy T jest jedynie prostym rozszerzeniem (uogólnieniem) T, nie ma podstaw do uznania, że owo literalne odniesienie przedmiotowe D’ teorii T’ stanowi bardziej adekwatne przybliżenie do praktyczno-obiektywnego odniesienia przedmio­towego teorii T niż literalne odniesienie przedmiotowe D teorii T. Teoria T’, wy­jaśniając fakt uprzedniej akceptacji społecznej teorii T, wskazuje praktyczno-obiektywne warunki efektywnego stosowania w praktyce społecznej teorii T w sposób nie różniący się od tego, jaki wprost (literalnie) wyznacza sama teoria T; w rezultacie T nie koryguje w sposób istotny T.

Ponieważ teoria została wyeliminowana na rzecz teorii T’, oznacza to, iż literalne odniesienie przedmiotowe teorii T’ stanowi lepsze, bardziej adekwatne przybliżenie do praktyczno-obiektyw­nego odniesienia przedmiotowego teorii T niż literalne odniesienie przedmiotowe teorii T. Tego rodzaju zależność zachodzącą w szczególności między dwiema histo­rycznie kolejnymi teoriami T i T’ określa Kmita mianem relacji korespondencji istotnie korygującej (ścisłej). Faktycznie, teoria T’ koryguje w sposób istotny wcześ­niejszą od niej teorię T na gruncie założenia, że jej literalne odniesienie przedm otowe D’ obejmuje jako swoją poddziedzinę praktyczno-obiektywne odniesienie przed­miotowe teorii T (poddziedzina ta stanowi tzw. względne praktyczno-obiektywne odniesienie przedmiotowe teorii T).

Fakt, iż dana teoria T została wyeliminowana na rzecz teorii T’, tj. fakt, iż T’ została zaakceptowana społecznie w miejsce uprzednio społecznie akceptowanej, a obecnie odrzuconej teorii T, z funkcjonalnego punktu widzenia oznacza, że T’ bardziej adekwatnie odpowiada na obiektywne zapotrzebowania danej sfery praktyki społecznej niż T, czyli dostarcza jej bardziej efektywnych przesłanek subiektywnych w kontekście aktualnego układu warunków obiektywnych praktyce tej towarzyszą­cych. Widać stąd, że obie teorie: T i T’ odnosimy — szacując ich względną ade­kwatność w stosunku do zapotrzebowań obiektywnych — do tego samego kon­tekstu warunków obiektywnych praktyki, zgłaszającej odpowiednie zapotrzebowania nauce; inaczej mówiąc, szacujemy ich adekwatność z uwagi na wspólny kontekst praktyczno-obiektywnego ich odniesienia przedmiotowego.

Praktyczno-obiektywnym odniesieniem przedmiotowym danego zespołu T twierdzeń (danej teorii T) jest — według Kmity – dziedzina tych wszystkich zjawisk, które składają się na warunki obiektywne praktyki społecznej, która wygenerowała doświadczenie społeczne kodyfikowane i dedukcyjnie systematyzowane przez zespół T twierdzeń (teorię T). Obok tego, danemu zespołowi T twierdzeń można przy­porządkować — z uwagi na dany ich współczynnik metodologiczno-teoreyczny (tj. społeczno-subiektywny kontekst praktyki badawczej, której rezultatem jest T) – tzw. literalne odniesienie przedmiotowe, tj. dziedzinę semantyczną, wyznaczoną przez wspomniany współczynnik. Ta ostatnia stanowi społeczno-subiektywną reprezen­tację i — dodajmy — swoistą deformację dziedziny praktyczno-obiektywnej. Dla uproszczenia wywodów będziemy obecnie mówić o teoriach naukowych.

Ciągłość ta jest zresztą specyficznie ujmowana w ramach przedstawio­nej koncepcji. Jest to ciągłość nie tyle między literalnie rozumianymi twierdzeniami danego rodzaju, dająca się wyrazić w formie zależności logicznych (dedukcyjnych) czy „empirycznych” w tradycyjnie epistemologicznym rozumieniu, lecz raczej taka, że określenie jej nawiązuje wyraźnie do funkcjonalno-obiektywnego aspektu owych twierdzeń. Aspekt ten wyraża pojęcie praktyczno-obiektywnego odniesienia przedmiotowego danego twierdzenia czy zespołu twierdzeń (w szczególnym przy­padku – teorii naukowej), samą zaś ciągłość między dwoma zespołami twier­dzeń: T i T’ wyraża pojęcie korespondencji istotnie korygującej (ścisłej) lub eksplanacyjnej.

Funkcjonalnej, określonej przez wzrost adekwatności w reali­zowaniu (przez dany zespół przekonań społecznych) istniejących lub pojawiających się w kontekście aktualnych warunków obiektywnych zapotrzebowań — w stosunku do zespołu przekonań wyeliminowanych na rzecz danego, (b) genetycznej, określo­nej przez stosunek danego zespołu przekonań do zespołu wyeliminowanego, dający się scharakteryzować jako pewna transformacja tego ostatniego (nowy zespół przekonań musi nawiązywać do dotychczas zgromadzonego „materiału myślowego” w sensie Engelsa). Składowa genetyczna determinacji funkcjonalno-genetycznej zapewnia ciągłość w obrębie danego sektora społecznej świadomości nauki: ciągłość wiedzy naukowej, stanowiącej dotychczasowy efekt globalny społecznej praktyki badawczej, której historycznie kolejne partie są ujęte z określonym współczynni­kiem. metodologiczno-teoretycinymi, wyznaczonym przez historycznie kolejne spcłeczno-subiektywne konteksty praktyki badawczej, czy ciągłość w zakresie cpi stemologicznej refleksji nad nauką — kolejnymi jej społeczno-subiektywnymi kontekstami.

Nieco opóźniona względem tych przemian jest filozoficzna werbalizacja nowego kontekstu społeczno-subiektywnego praktyki badawczej, funkcjonalnie wymuszona przez zapotrzebowania obiektywne tej ostatniej.W każdym z wchodzących tu w grę wypadków przejścia od jednego zespołu przekonań danego rodzaju z zakresu świadomości społecznej do historycznie następ­nego (przejście w płaszczyźnie teorii naukowych, przejście w płaszczyźnie społecznej świadomości metodologicznej, stanowiącej subiektywny kontekst praktyki badaw­czej, czy przejście w płaszczyźnie historycznie kolejnych teorii poznania naukowego) odpowiednia przemiana danego zespołu przekonań jest rezultatem działania dwóch składowych warunku wystarczającego, składającego się na determinację funkcjonalno-genetyczną.

Efektem zmiany układu warun­ków obiektywnych całokształtu praktyki społecznej są nowe zapotrzebowania obiek­tywne zgłaszane m. in. wobec nauki. Wymuszają one określoną co do kierunku i typu przemianę społecznej świadomości metodologicznej, regulującej do danego momentu subiektywnie praktykę badawczą, o ile praktyka ta i generowane w jej ranach wyniki poznawcze przestają być adekwatne względem nowych potrzeb. Nowa świadomość metodologiczna, która zajęła miejsce poprzedniej, ponieważ reprezentuje zmienione zapotrzebowania obiektywne, określa — w trybie społeczno- -subiektywnym — nowy kształt praktyki badawczej; ta ostatnia zaczyna w efekcie wytwarzać rezultaty poznawcze o większym stopniu adekwatności względem zapo­trzebowań obiektywnych niż rezultaty z wcześniejszego etapu jej rozwoju.